आज चिसो भयो
दिन र रातका लम्बाईहरु
सदाझैं रहदै गर्दा पनि
चिसिए हात गोडा
चिसियोे मन मस्तिष्क
चिसिएका सम्बन्धहरु झैं
जीवनको उत्तरी ध्रुबबाट
एक्लो र निरर्थक
बिगतका सपनाहरु देख्दै गर्दा
हिउँको थुप्रोमा निलो साइकल पुरिँदो छ
सुन्दर शान्त अनि शितल जूनको रापले
पगाल्दो छ हिउँलाई अनि बग्दैछ न्यसका अवयवहरु
लाग्छ भोलिको रापिलो सुर्योदय अगावै
उसले आफ्नो लक्ष्य प्राप्ति गर्नुछ
मिसाउनु छ यी भयङ्कर हिम पहाडहरुलाई
जर्जर अनि बिभत्स बागमतिहरुको धारमा ।
यहाँ यो लेख्दै गर्दा
कापेका छन मेरा हात
औंला च्यातिए र बाहिर निस्केको
भिखारिका पन्जाझैं थर्थराउदा छन्
मुर्तिवत छु म सबै भुलेर
होइन, सायद सबै सम्झेर
हिउँका राता पखेटाहरु
सायद ज्वाला हुन युद्धका
जो म, म आफैंसंग लडिरहेको छु ।
म त्यो पहिलो अनि एक्लो व्यक्ति कदापि होइन
जसले कठ्याँग्रियेका रुखहरुलाई सुन्यो, देख्यो
तिनको आवाज अनि दृश्य
मेरो भन्दा उच्च अनि भयावह छ।
सायद भविष्य,
एक सानो ज्वाला हो जसलाई
मैनबत्तीको धिपधिपबाट च्यातेर
निकाल्ने छु संसार चिहाउन
प्रयत्नरत रहनेछु नियाल्न
पहिले जल्नेछु म, अनि चेतना शुन्यतामा प्रश्न गर्छु
किन हरेक हिउँदहरु यति बिघ्न
चिसो, चिसो अनि अझै चिसो हुदै जान्छन् ।
